Dziecko siedzi nad zeszytem. Ściska ołówek. Zaciska usta. Pisze wolno albo bardzo się spieszy. Po chwili mówi: „Nie umiem”. I często myślimy: „Za mało ćwiczy.” „Nie chce się postarać.” A bardzo często problem jest inny. Dłoń nie jest jeszcze gotowa do pisania.
Czasem najlepsze pomysły to te najprostsze. Papier, klej… i popcorn. Tak powstały nasze wiosenne drzewa – lekkie, przestrzenne i bardzo efektowne. A przy okazji to świetne ćwiczenie dla dziecięcych dłoni i koncentracji.
To jeden z największych codziennych problemów w pracy nauczyciela. W jednej klasie są dzieci, które kończą zadanie po kilku minutach, i takie, które w tym samym czasie dopiero zaczynają rozumieć, co mają zrobić. Jedni się nudzą. Drudzy się stresują. A nauczyciel próbuje to wszystko pogodzić.
Są takie prace plastyczne, które łączą wszystko: rozwój, skupienie i radość tworzenia. Ta należy właśnie do nich. Prosta forma, niewiele materiałów, a efekt naprawdę cieszy oko. Dzieci tworzyły wiosenne kwiaty metodą wydzieranki z papieru klejącego – i to była jedna z tych prac, przy których w klasie robi się naprawdę spokojnie.
„Poczekaj chwilę.” „Teraz jest kolej kolegi.” „Za moment będzie twoja.” A dziecko przerywa, wchodzi w słowo, niecierpliwi się i reaguje złością Dla dorosłego to często brak wychowania. Dla dziecka – bardzo trudna sytuacja. Bo czekanie to jedna z trudniejszych umiejętności rozwojowych.
Kłótnia, przepychanka, ostre słowa. Sytuacja się kończy, ale emocje… nie. Dziecko nadal jest pobudzone, zdenerwowane, czasem płacze albo wraca do konfliktu jeszcze kilka razy. Dla dorosłego to często niezrozumiałe: „Przecież już po wszystkim.” „Dlaczego on dalej to przeżywa?” A odpowiedź jest prosta: dla dziecka to wcale jeszcze się nie skończyło.
SCENARIUSZ ZAJĘĆ BAJKOTERAPEUTYCZNYCH – KWIECIEŃ
Kwiecień: Pomoc i życzliwośćGrupa: klasa 1
Czas: 45–60 minut
Miejsce: sala lekcyjna
Forma: bajkoterapia, rozmowa, zabawa ruchowa, praca plastyczna
To moment, który znają zarówno nauczyciele, jak i rodzice. Pod koniec dnia dziecko:
Rano funkcjonowało spokojnie. Kilka godzin później – jakby zupełnie inaczej. To nie przypadek.
W pracy z dziećmi bardzo często spotykamy się z sytuacją, w której spokojne, proste polecenie wywołuje nagłą złość, opór lub wybuch emocji. „Otwórz zeszyt.”„ Zrób zadanie.” „Posprzątaj.” Z perspektywy dorosłego to neutralne komunikaty. Z perspektywy dziecka – nie zawsze. Warto jasno powiedzieć: złość w takich momentach rzadko jest przejawem „niegrzeczności”. Najczęściej jest reakcją układu nerwowego na przeciążenie lub brak gotowości do wykonania zadania.
