Styczniowa bajkoterapia - o odwadze i pewności siebie „Myszka, która bała się występów”

Styczeń: Odwaga i pewność siebie

Bajka terapeutyczna: „Myszka, która bała się występów”

Grupa: uczniowie klasy 1
Czas: 45-60 minut
Miejsce: sala lekcyjna, świetlica szkolna
Forma zajęć: bajkoterapia, rozmowa, zabawa ruchowa, praca plastyczna

Cele ogólne:

• wzmacnianie poczucia własnej wartości,

• oswajanie tremy i lęku przed wystąpieniami,

• budowanie odwagi i wiary we własne możliwości.

Cele szczegółowe:

Uczeń:

• wie, że odwaga nie oznacza braku strachu,

• rozumie, że każdy może się czegoś bać,

• uczy się, jak radzić sobie z tremą,

• potrafi powiedzieć coś miłego o sobie.

1. Wprowadzenie – rozmowa w kręgu

Pytania wprowadzające:

• Czy zdarza Ci się czegoś bać w szkole?

• Jak się czujesz, gdy masz coś powiedzieć przed innymi?

• Czy odwaga to brak strachu, czy robienie czegoś mimo strachu?

Krótka zabawa:

„Oddech odwagi” - dzieci kładą rękę na brzuchu, biorą wolny wdech i długi wydech.

Bajka terapeutyczna - „Myszka, która bała się występów”

Myszka Tusia była bardzo mądra i miała piękny głos. Kiedy śpiewała sama w swojej norce, robiła to tak pięknie, że aż echo chciało jej słuchać jeszcze raz. Ale gdy tylko ktoś mówił: – Tusia, zaśpiewasz dla innych?

Myszce zaczynało szybko bić serce, a łapki robiły się zimne – Ja się boję… – szeptała. – Wszyscy będą na mnie patrzeć. Pewnego dnia pani Sowa ogłosiła: – W lesie odbędzie się Zimowy Występ Talentów. Każdy może pokazać, co potrafi.

Tusia chciała się zgłosić, ale strach był większy. Schowała się za kurtyną z liści i słuchała innych. Wtedy podszedł do niej Jeżyk – Wiesz – powiedział cicho – ja też się boję. Ale próbuję, bo chcę być odważny. Potem przyszła Zosia – mała Wiewiórka – Gdy się boję, oddycham powoli i wyobrażam sobie, że ktoś mi kibicuje.

Tusia pomyślała chwilę – Może spróbuję… chociaż trochę.

Kiedy wyszła na środek, serce biło jej jak bębenek. Zamknęła oczy, wzięła głęboki oddech i… zaczęła śpiewać. Najpierw cicho. Potem coraz pewniej. Gdy skończyła, w lesie było cicho. A potem wszyscy zaczęli klaskać. Pani Sowa uśmiechnęła się – Odwaga to nie brak strachu – powiedziała – tylko krok do przodu mimo niego.

Od tego dnia Tusia nadal czasem się bała. Ale już wiedziała, że odwaga mieszka w środku.

3. Rozmowa po bajce

Pytania kierowane:

• Czego bała się Myszka Tusia?

• Co jej pomogło?

• Czy ktoś jej kibicował?

• Co pomaga Wam, gdy się boicie?

• Czy można być odważnym i jednocześnie się bać?

4. Zabawa ruchowo-integracyjna „Mały krok odwagi”

Dzieci stoją w kole. Każde dziecko, które chce, robi krok do środka i kończy zdanie:

• „Jestem odważny/a, gdy…”

• albo: „Potrafię…”

(Jeśli ktoś nie chce mówić – może tylko zrobić krok i wrócić.)

5. Praca plastyczna – „Medal odwagi”

Materiały:

• kartki z konturem medalu, kredki, naklejki, brokat.

Zadanie dzieci: Udekorować Medal Odwagi i powiedzieć (ustnie), za co mogliby go dziś dostać (np. „za mówienie głośno”, „za próbę”, „za występ”, „za odwagę bycia sobą”).

6. Podsumowanie i wyciszenie

Dzieci siedzą w kręgu. Nauczyciel mówi spokojnie: – Każdy z Was ma w sobie odwagę. Czasem jest cicha, ale zawsze jest prawdziwa.

Wspólne zdanie na zakończenie: „Odwaga to zrobić krok do przodu.”

Miło mi, że do mnie zaglądasz. Jeśli korzystasz z mojej pracy proszę, pomóż mi dotrzeć do większej ilości nauczycieli, a przyczynisz się do rozwoju bloga. Każde polubienie, obserwacja, polajkowanie lub komentarz nie pójdzie na marne. Dziękuję :) Gdybyś chciał/chciała mnie wesprzeć to możesz postawiać mi wirtualną kawę.